Reklama

Polecamy




Guziki secesyjne

     Pojęcie secesja narodziła się na zachodzie Europy pod koniec XIX wieku, by formalnie zaprotestować przeciwko akademizmowi i dawnym stylom w sztuce. Rozkwitała bujnie w Londynie, Nowym Jorku, Wiedniu, Monachium, Brukseli, Barcelonie. Każde z tych centrów życia emanowało własne znamiona nowego stylu. W naszym wypadku najistotniejsze jest to, że secesja pragnęła wysmakowania w przedmiotach codziennego użytku. Francuzi nazywali nowy styl Art Nouveau, Niemcy– Jugendstil, Anglicy– Modern Style, Włosi – Stile floreeal...

     Charakteryzuje się tym – gdy mówimy o guzikach – że ich producenci zazwyczaj dawali użytkownikom przepiękne, doskonale wykończone obiekty z dobrego lub szlachetnego metalu.

     Guziki secesyjne zasadniczo należą do jednej z trzech grup wzorów: abstrakcyjnych, kompozycji falujących, przenikających się linii, obrazowych zazwyczaj ukwieconych portretów, stylizowanych popiersi kobiet, krętych, wijących się kwiatów zaś w fazie schyłkowej secesja sięgnęła do geometrii abstrakcyjnej oraz wzorów często inspirowanych przez Celtów.

     W latach trzydziestych minionego wieku  secesję atakowano za zbyteczne zdobnictwo rzekomy synonim kiczu. W latach pięćdziesiątych doceniono ją ponowie i uznano za bardzo cenny okres twórczości w sztukach.

     Liczne fascynujące guziki tego okresu tłoczone w sygnowanym srebrze i zdarzają się do dziś niespodziewane ich „odkopania” w szkatułkach z precjozami po prababciach. Często te obiekty nie mają regularnych kształtów, jednakże ich kształt wynika z obowiązującego rytmu art novueau użytego na awersie guzika.

     Jest wiele pięknych secesyjnych guzików emaliowanych, zwykle przedstawiających płynne w kształtach kwiaty lub liście.Słynna Sara Bernhardt często była na nich wyobrażana; inne inspiracje wynikały także z malarstwa Alfonsa Marii Muchy.

     Najwięcej guzików – nadal pięknych, nie tylko tych przecudnej urody cacek srebrnych TIffanego  czy Liberty – wytwarzano tłocząc je w popularnym metalu. Trafiały na stroje naszych prababć i stąd kilkanaście tych eksponatów znalazło się w moim posiadaniu. Zawsze sprawiają mi wiele radości, kiedy czasem znajdzie się taki okaz w ręku. Zakładam, że również nasi czytelnicy podzielą moją fascynację tym okresem, kiedy na malutkim kawałku użytecznego metalu udało się w sposób doskonały zawrzeć aż tyle treści i uroku.

                                                                                      * * * * *

     Guzik mosiężny jednostajny, łukowaty, nieregularny o kształcie i o abstrakcyjnym wzorze awersu. Wzór wytłoczono wypukłym reliefem. Chropowate pola dolne poniżej reliefu noszą ślady malowania na barwę złotą. Guzik przeleżał wiele lat w ziemi, stąd trudno powiedzieć, czy i jak relief byl również pomalowany.

Rewers ze śladami barwy złotej. Ucho lutowane, okrągłe.

Średnica około 27,27 mm.  Guzik jest z jednej strony nieco podwinięty i nie prostowany.

Waga: 3,6 g.

 

                                                           Józef Wąsiewski



Kraj: Europa Materiał: mosiądz Wysokość: b.d Producent: b.d
Waga: 3,6 g Średnica: około 27,27 mm Data: XIX wiek Przeznaczenie: stroje kobiece